Stations- en kantoorgebouw Goes

Het in 1982 gerealiseerde combistation Goes van architect Koen van der Gaast markeert een periode waarin de Nederlandse Spoorwegen opnieuw wilden investeren in stations als representatieve gebouwen. Het ontwerp verving een sterk verbouwd standaardstation uit 1865 van K.H. van Brederode, dat zijn oorspronkelijke samenhang had verloren. De gemeente Goes streefde naar een stedelijker en levendiger stationsomgeving en vroeg om een krachtig gebouw dat tevens ruimte bood aan een busstation. Omdat een groot NS-station niet nodig was, werd gekozen voor een multifunctioneel complex waarin station, PTT-gebouw en kantoren zijn samengebracht.

Architectuur stationsgebouw Goes

Architect Koen van der Gaast (1923-1993) was vanaf 1953 de stations architect van de Nederlandse Spoorwegen. Hij ontwierp ruim 25 stations en was bovendien verantwoordelijke voor de nog steeds gebruikte geel-blauwe NS-huisstijl. Het stationsgebouw in Goes bestaat uit een getrapt volume van één tot drie lagen, volledig opgetrokken uit prefab betonelementen, waaronder dubbele T-liggers, met een nadruk op constructieve helderheid en doelmatigheid. Van der Gaast wilde aantonen dat beton niet per definitie zwaar of log hoeft te ogen. De combinatie van licht beton, uitkragende dakranden en gevels van witte splitblokken geeft het gebouw een luchtige uitstraling. Station Goes kan worden gerekend tot de bouwstijl van het modernisme – functionalisme met lichte brutalistische invloeden.

Kunst als onderdeel van de architectuur

De voor- en achtergevel zijn voorzien van een vlakverdeling van vensters en gekleurde eternietplaten. Deze gevelbekleding is ontworpen door kunstenaar Bob Bonies, die een patroon van gelijkvormige rechthoeken in rood, blauw, grijs en wit integreerde als onderdeel van de architectuur.